Category :

Negima Chapter 165 with Thai Translation

posted on 13 Feb 2007 21:08 by yuki-kung in Negima

หน้าที่ 1

โนโดกะ : ขะ...
โนโดกะ : ขอรบกวนด้วยค่ะ
ชื่อตอน : จิตวิญญาณแห่งการกลั่นแกล้ง ตอนที่ 2
มิโซระ : อะไรกั๊น เริ่มจากคนที่ขี้อายสุดๆ
มิโซระ : จนมาถึงฮงยะที่เจี๋ยมเจี้ยมไม่ประสีประสาเลยเรอะ
คำโปรย : และวันนี้ห้องสารภาพบาปก็ยังคงมีคนแห่กันมาเข้าพบแน่นขนัดเช่นเคย
มิโซระ : *เธอมีธุระอะไรกับห้องสารภาพบาปนเนี่ย*



หน้าที่ 2

โนโดกะ : คือว่าหนูได้ยินกิตติศัพท์ของหลวงพ่อมาค่ะ
โนโดกะ : ที่จริงแล้ว *เออ คือว่า*
มิโซระ : *นะ นะ นะ นี่...*
มิโซระ : *นี่มัน หรือว่า*
โนโดกะ : คือว่าหนู
โนโดกะ : รู้เรื่องที่เพื่อนสนิทของหนูเขามาชอบคนคนเดียวกับหนูเข้าค่ะ
มิโซระ : *ถูกเผง*
บนหัวเนกิ : *แผนภาพแบบเข้าใจง่าย*
แถวแรกด้านล่าง : เพื่อนสนิท
แถวสองด้านล่าง : คู่แข่งความรัก
ซ้าย : รักสามเส้า
มิโซระ : อย่างนี้เอง เรื่องแบบนั้นมันก็น่าหนักใจอยู่นะ
มิโซระ : เรื่องมันกี่วันมาแล้วล่ะ
โนโดกะ : 6 วัน 5วัน เอ ไม่ใช่สิ 4 วันค่ะ
มิโซระ : *ในช่วงงานเทศกาลโรงเรียนเหรอเนี่ย*
มิโซระ : ทว่า



หน้าที่ 3

มิโซระ : แบบนั้นก็พูดได้อีกอย่างว่าเป็นเรื่องของโชคชะตาเช่นกัน
มิโซระ : มันไม่ใช่ความผิดของลูกหรอกจริงไหม
โนโดกะ : มะ... ไม่ใช่ค่ะ หนู...
โนโดกะ : สิ่งที่หนูกลัวอยู่ก็คือ
โนโดกะ : ใจของตัวเองค่ะ
มิโซระ : *เอ๊ะ*
มิโซระ : ใจเหรอ
โนโดกะ : แม้หลังจากที่เราเข้าใจซึ่งกันและกันแล้ว
โนโดกะ : พวกหนูก็ว่าจะมาพยายามด้วยกันโดยที่ยังคงความเป็นเพื่อนอยู่
โนโดกะ : ไม่สิ ถ้าพูดให้ถูกกว่านี้ หนูเองน่ะคิดว่า
โนโดกะ : ให้สองคนนั้นเค้าไปกันได้สวยก็ดี
มิโซระ : *หา*
มิโซระ : *เอ๋ จริงเหรอเนี่ย*
มิโซระ : แต่ว่า ในใจจริงของลูกล่ะ
มิโซระ : *นี่เธอจะเป็นคนดีไปถึงไหนเนี่ย*
โนโดกะ : ค่ะ
โนโดกะ : ทีแรกก็คิดว่าเป็นแบบนั้น



หน้าที่ 4

โนโดกะ : แต่ว่า
โนโดกะ : ในช่วงที่หนูมองดูทิวทัศน์ที่เป็นปกติของเช้าวันรุ่งขึ้นถัดจากงานโรงเรียน
โนโดกะ : จู่ๆหนูก็รู้สึกได้ว่าเพื่อนสนิทของหนูกับคนคนนั้นจะเข้าใจเรื่องไม่สบายใจและปัญหาหนักอกของกันและกันอย่างลึกซึ้ง
โนโดกะ : แบบนั้นหนูเองก็ทำไม่ได้
โนโดกะ : แล้วพอหนูเอะใจขึ้นมาได้ ใจมันก็เต้นแรงจนน้ำตาคลอและก็รู้สึกแน่นที่หน้าอก
โนโดกะ : เหมือนกับถูกอะไรบางสิ่งไล่กวด เหมือนกับจมดิ่งไปสู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ความรู้สึกที่ไม่พึงประสงค์แบบนั้นมันมีอยู่เต็มไปหมด
โนโดกะ : และบางทีนั่นอาจจะเป็น...ความริษยาค่ะ
โนโดกะ : ความริษยาเนี่ยนะ
โนโดกะ : ทั้งที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของหนูแท้ๆ ทั้งที่บอกแล้วว่าจะพยายามด้วยกัน
โนโดกะ : แม้ใจหนูก็อยากให้ความรู้สึกแบบนั้นมันหายไป แต่ในส่วนลึกของจิตใจ... เหมือนกับตรงแถวๆกระบังลมมันจะหนักอึ้งขึ้นเรื่อย
มิโซระ : *กระบังลมเลยเหรอ*



หน้าที่ 5

โนโดกะ : นั่นล่ะสิ่งที่หนูกลัว
โนโดกะ : แม้จะแอบดูจิตใจของตัวเองก็ยังทำไม่ได้เลยค่ะ
โนโดกะ : ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่มัวหมองแบบนี้มันจะมาอยู่ในจิตใจของตัวเอง
โนโดกะ : หนู...
มิโซระ : ฮะฮะฮะฮะ ก็เข้าท่าดีนี่นา
มิโซระ : ก๊าก ก๊าก
มิโซระ : ฮงยะนี่มุ่งมั่นมากจริงๆนะ
มิโซระ : เธอเป็นนักเรียนมัธยมต้นยุคไหนเนี่ย
โนโดกะ : เอ๋
โนโดกะ : เอ่อ ท่านบาทหลวงคะ ตะกี้นี้... *แถมพูดว่าฮงยะอีก*
มิโซระ : อ๊ะ ไม่ใช่ แค่ก แค่ก แค่ก
มิโซระ : นั่นก็เป็นความรู้สึกโดยธรรมชาติของมนุษย์นี่นา
มิโซระ : ถ้าไม่มีความรู้สึกแบบนั้นมันก็ผิดธรรมชาติสิ
มิโซระ : ไม่ต้องกลัวความรู้สึกมัวหมองของตัวเองหรอกนะ
มิโซระ : ความกลัวนั่นต่างหากถึงเป็นสิ่งที่ควรพึงระวัง



หน้าที่ 6

มิโซระ : แล้วถ้าถามว่าคนเราไม่จำเป็นต้องเก็บความรู้สึกมัวหมองไว้กับตัวหรอกหรือ มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนหรอกนะ
มิโซระ : ให้คิดเสียว่าทุกอย่างมันก็คือส่วนนึงของตัวเองแล้วทำใจให้คุ้นเคยกับมัน
มิโซระ : ถ้าลูกมีความรู้สึกที่คิดถึงเพื่อนแล้วล่ะก็ ลูกก็จะไม่เลือกทางเดินไปในทางที่ผิดหรอกจริงไหม สบายใจเถอะนะ
โนโดกะ : ขะ
โนโดกะ : ขอบคุณค่า
มิโซระ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า แบบนี้ก็ไม่เลวแฮะ *สนุกจังเยย*
มิโซระ : น่าตกใจจริงๆที่สามคนนั้นเป็นรักสามเส้า
มิโซระ : ใครจะมีมาอีกหนอ
โคโคเน่ : มิโซระ ตะกี้นี้
มิโซระ : อื้อ ฉันก็ลองพูดให้ดูกลมกลืนแบบเดียวกับที่หลวงพ่อพร่ำสอนอยู่เป็นประจำน่ะ ไม่เข้าท่าเหรอไง
โคโคเน่ : อาจไม่เลวอย่างที่คิดก็ได้นะ
โนโดกะ : สมกับเป็นท่านบาทหลวงจริงๆ
โนโดกะ : จงอย่ากลัวมัน...สินะ **
โนโดกะ : โชคดีจังที่เราตัดใจเล่าให้ท่านฟัง
โนโดกะ : ใจของตัวเองเหรอ



หน้าที่ 7

โนโดกะ : แต่ว่า
โนโดกะ : หนทางดีๆที่จะแก้ไขรักสามเส้ามันไม่มีนี่นา
โนโดกะ : แล้วฉันจะทำอย่างไรดีล่ะ
โนโดกะ : ความปรารถนาของฉัน
โนโดกะ : หนทางที่จะแก้ไข
ในหน้าหนังสือบรรทัดบน : มาตรการแก้ไขแบบยังไม่ลงตัว ก็คือ
ในหน้าหนังสือตรงกลางรูป : ภรรยารักเพื่อนสนิทร่วมชายคา
โนโดกะ : *ภรรยารัก...เพื่อนสนิท...ร่วมชายคา*
โนโดกะ : *เอ๋ ดะ...เดี๋ยวก่อน นั่นมะช่ายละ*
โนโดกะ : *ดูท่าจะไม่เป็นมาตรการแก้ไขแล้วล่ะ*
คู : "ภรรยารักเพื่อนสนิทร่วมชายคา" โห รู้จักคำยากๆด้วยนะคุณหนู *สมกับเป็นหนอนหนังสือ*
ฮารุนะ : เกินคาดนะเนี่ยที่เธอเสนอไอเดียผิดศีลธรรมพ่วงอนาจารแบบนี้



หน้าที่ 8

โนโดกะ : ฮะฮะฮะฮะฮะ ฮารุน๊า
ฮารุนะ : ใช่ย่อยนี่ แม้แต่ฉันยังคิดไม่ได้แบบนั้นเลยนะ **
คู : แล้วที่ว่าภรรยารักเพื่อนสนิทอะไรนั่นแปลว่าไรอ่ะ
โนโดกะ : มะมะมะ ไม่ใช่นะ ฉันไม่คิดเรื่องพรรค์นี้หรอก
ฮารุนะ : พูดอะไรของเธอ อาร์ติแฟคของเธอไม่มีพลาดไม่ใช่เหรอ
คู : แล้วมันเป็นคำลามกเหรอ
ฮารุนะ : ก็ลามกเข้าขั้นเลยล่ะ
คำโปรย : วันต่อมา
ซักคนแหละ : ยืนตรง
ซักคนแหละ : เคารพ
มากิเอะ : ฮงยะ ฮงยะ
มากิเอะ : ได้ยินว่าเธอไปหาบาทหลวงที่โบสถ์มาแล้วนี่นาเป็นยังไงบ้าง
โนโดกะ : ช่วยได้มากเลยล่ะ หลวงพ่อท่านก็เป็นคนดีมาก
มากิเอะ : เอ๋ ฉันลองไปบ้างดีไหมเนี่ย *สารภาพบาป*
อายากะ : อุ๊ยตาย พวกเธอก็มีเรื่องไม่สบายใจกะเค้าด้วยเหรอคะ
ฟูกะ : อ๊ะ มาเย้ยกันนี่นา
ฟูกะ : แล้วหัวหน้าล่ะมีด้วยเหรอ
อายากะ : โฮะโฮะโฮะ มีแน่นอนค่ะ กะไอ้แค่เรื่องความไม่สบายใจ
มิโซระ : *หึหึหึหึ กลายเป็นเรื่องน่าสนุกเข้าให้แล้วสิ วันนี้ล่ะเหยื่อตรึม*
มิโซระ : *เอ๋ อาสึนะไม่ร่าเริงเลย*



หน้าที่ 9

มิโซระ : *โอ๊ะโอ เนกิคุงก็ไม่ร่าเริงเหมือนกันเหรอเนี่ย*
มิโซระ : *หรือจะเป็นเพราะที่ทะเลาะกันเมื่อวาน แย่เลยนะ เนกิคุงเองก็*
มิโซระ : เอาล่ะ วันนี้เราก็มารับฟังคำสารภาพของเพื่อนๆโลด
มิโซระ : ถ้าเธอจะถามว่าทำไมฉันถึงทำเรื่องแบบนี้
มิโซระ : แน่นอนนั่นก็เพราะฉันอยากช่วยเหลือเพื่อนๆยังไงล่